پشیمان

یکی از بزرگترین پشیمانی های زندگی ام که غیر قابل جبران است مربوط آن روزیست که تو در کمارفتی و من نیامدم که ببینمت . نمی دانم دیدنت زیر چادر اکسیژن با آنهمه دستگاهی که می گفتند به تو آویزان است برایم مشکل تر بود یا دیدن صورت آرامت که روی تخت بیمارستان ، برای همیشه ساکت شده بود .

وقتی گفتند که قرار است تکه تکه ات کنند و اعضایت را اهدا کنند دیگر به هیچ وجه دلش را نداشتم که بیایم . می آمدم که پاره پاره شدنت را می دیدم؟ در طاقتم نبود . بیش از توان من بود .

پس نیامدم ولی همیشه این حس پشیمانی را دارم که اگر می آمدم می توانستم ببینمت . برای آخرین بار و با تو خداحافظی کنم . شاید آنوقت رفتنت را باور می کردم و اینقدر در خوابهایم به دنبال زنده بودنت نمی گشتم و نگرانت نبودم . حالا تو رفته ای واز همان زمان بر سر طبقه بالای قبرت دعواست . اینکه چه کسی در قبرت شریک باشد ؟ آنکس که خرید یا آنکس که تو را زایید و یا …

گاهی برای خاتمه این قائله می گویند هر کس که زودتر مرد!!! و در دیدن عزرائیل هم مسابقه می گذارند.

کاش برای همیشه تنها می ماندی و کسی شریک خلوتت نمی شد .

…

پ.ن:در نظر سنجی وبلاگهای برتر بانوان حتما شرکت کنید

صداهایی که خاموش می شوند…

صدایشان ر ا می شنوی . پر حرارت و با انرژی در هوای ابری پراگ از رادیو فردا .سعی می کنند که شادت کنند با موسیقی و در جریانت بگذارند با اخبار  روز .

و ناگهان مرگ در می زند .

تصادفی ناگهانی جان دو جوان سرزنده و فعال را میگیرد و دیگری را روانه تخت بیمارستان می کند  .

خبر تکان دهنده ای بود:

امیر زمانیفر و رزا آژیری در سانحه رانندگی ، دیروز جان خود را از دست دادند و مهین گرجی در اغما به سر می برد .

امیدوارم با بهبودی مهین ، این مصیبت اندکی قابل تحملتر شود .

وقتی حوصله رویاهایمان را هم نداریم

گاهی وقتها سایه پلید روزمرگیها چنان بر روحت حمله ور می شود که حوصله رویاهایت را هم نداری

و فراموششان می کنی

یکی یکی

و از یاد می بری که رویاهات همه آن چیزی هستند که تو هستی

و بی امید تو هیچ نیستی جز ماشینی از تکرارهای روزمره

پس به خودت بیا قبل از اینکه با بالهای یاس  وناامیدی برای همیشه به اوج اندوه سقوط کنی

بزنگاه گریه و خنده

امسال در سریالهای ماه رمضان ، رضا عطاران در طنزی اجتماعی به سراغ دو مسئله به نوعی تابو و ممنوعه رفته است یعنی مرگ و مرده پرستی ایرانی و اعتیاد و ابعاد مختلفش ( از نگاهی جدید و زاویه ای تازه )و بخصوص تاثیر آن بر روی کودکان!

تا به حال فکر نمی کنم کسی اینقدر جدی و عمیق به مرده پرستی ایرانیها و مراسم عزاداری و رسم هایش پرداخته باشد و با اموات در این قالب شوخی کرده باشد و دورویی و تظاهر های مراسم ختم را به نقد نشسته باشد

ویژگی خاصی که این سریال دارد این است که هم می شود به آن خندید و هم گریست . من خودم وقتی دختر بچه کوچک و باهوش را میبینم که چقدر هم پدرش را دوست دارد و یک قربانی بی گناه و خاموش اعتیاد است گریه ام می گیرد و وقتی علی صادقی ادای نانواها را در می آورد و خودش را بی جهت تکان می دهد ، می خندم .

خلاصه امسال ماه رمضان با بزنگاهی از گریه و خنده همراه است .

در همین رابطه اینجا را هم بخوانید.

آخرین سیگار !!!