هماکنون در حال مرور بایگانی دستهٔ ‘كودكان’ میباشید.
انسانها دو دسته نیاز دارند : نیازهای اولیه یعنی خوراک ؛ پوشاک و مسکن و نیازهای ثانویه که شامل نیاز به احساس آرامش و امنیت و احترام است . اگر کسی در جامعه فعلی ما که در آن رفع نیازهای اولیه نیز با سختی و مشقت صورت میگیرد بخواهد به مفاهیم متعالی انسان دوستی و حتی شهادت و رشادت بیاندیشد ، نباید این کار با آزرده شدن مکرر روحش صورت بگیرد چراکه در آن صورت نتیجه برعکس خواهد گرفت . وقتی هر روز و در هر ساعتی که تلویزیون را روشن کنی با جسد های متلاشی شده و خون و خمپاره مواجه شوی ، بتدریج حساسیت خود را نسبت به فجیع ترین جنایات بشری در جنگها راهم از دست می دهی و دیگر نه تنها قادر به دیدن زیبائیها نیستی بلکه در مقابل زشتیها نیز عکس العملی نداری
وقتی در این پست از آزرده شدن روح اجتماع با دیدن مکرر خون و جسد در جنگ غزه نوشتم و خواستم اینگونه تبلیغات رسانه ای را نقد کنم ، هرگز فکر نمی کردم که با این کار شبیه ابن زیاد شده باشم . این کامنت بدون ایمیل و نام که در آن انسانی را که به دنبال آرامش است را به ابن زیاد تشبیه کرده است را عینا برایتان می گذارم . قضاوت با شما !
سلام.پس به نظر شما اگر سرمان را زير برف كنيم راحت تر زندگي ميكنيم؟ اگر چشمهايمان را به روي جنايات اسراييل و يزيد زمانمان ببنديم ميتوانيم در ارامش زندگي كنيم؟ خيلي تند رفتيد مهربان!! شايد هم شما راست ميگوييد.شما كه به دنبال چيز بدي نيستيد به دنبال ارامشيد.ان كودك اغشته در خون هم روزي به دنبال ارامش بود. پس همچنان سرتان را زير برف كنيد و در ارامشتان غرق باشيد و پوزش ان بيچاره هايي كه اوقات خوش شما را به هم ريختند بپذيريد.
راستي يادم رفت اين را بگويم: رهبرمان فرمودند غزه همان كربلاست.
رهبر را قبول داريد؟ كربلا را ميشناسيد؟ حسين ابن علي را چطور؟ ابن زياد را چطور؟ اين اخري را حتما ميشناسي اخر او هم بدنبال ارامش بود!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
يا علي
توی شهر کتاب می گشتم . در قسمت کتابهای کودک به عنوانی برخوردم . کتابی به اسم » من یک سگ هستم » کتاب از 6 صفحه و شش جمله تشکیل شده بود . در هر صفحه یک جمله و یک عکس قرار داشت .
من یک سگ هستم ، من در مزرعه زندگی می کنم و… نکته جالب این بود که این کتاب به چاپ پنجم رسیده بود و نویسنده داشت . یعنی کسی با نوشتن 6 جمله و بدون هیچ گونه خلاقیتی کتاب نوشته بود و به چاپ پنجم هم رسیده بود . نمیخواهم بگویم که کتاب کودک و یا حتی خردسال بی ارزش است اما اینکه با 6 جمله کسی نویسنده شود برایم قابل هضم نبود !!!
برخي مكانها براي انجام بعضي مشاهدات بسيار جالب است و به خاطر موضوع واحدي كه در همه حاضران مشترك است نوعي همدلي لحظه اي اتفاق مي افتد به طوريكه افراد به راحتي از خصوصي ترين بخش زندگي شخصي شان حرف مي زنند و يكي از اين مكانها آزمايشگاه و سونوگرافي است .
دوستي دارم كه چندين سال است كه ازدواج كرده اما بچه دار نمي شود و انواع و اقسام راهها و دكترها را هم امتحان كرده ولي نتيجه نديده است . ديگر اميدش را براي موفقيت از دست داده بود اما با دلگرميهاي اطرافيان آخرين راه را هم امتحان كرد اما اعتماد به نفس كافي براي رفتن به آزمايشگاه و گرفتن جواب آزمايش را هم نداشت . پس با هم رفتيم و در صف انتظار نشستيم .
مورد جالبي كه من ديدم خانم بسيار جواني بود كه شايد 20 سال هم نداشت و دست دختربچه حدودا دو ساله اي را هم گرفته بود كه بسيار شيطنت مي كرد و لحظه اي آرام و قرار نداشت . زن جوان به شدت مضطرب بود و مرتب ناخنهايش را مي جويد و بيقرار جواب آزمايشش بود و با كسي هم حرف نمي زد . وقتي اسمش را خواندند بلند شد و دخترك را بغل كرد و پيش مسئول رفت و پاكت را گرفت و با دستهايي لرزان بازش كرد و نگاهي سريع به آن انداخت و ناگهان چنان گريه اي سر داد كه همه به طرفش برگشتند ! آنقدر حالش منقلب بود كه همانجا روي زمين نشست و بي توجه به كودكش كه به شدت ترسيده بود و بغض كرده بود، بناي گريه كردن را گذاشت و در همان حال به زمين و زمان هم فحش ميداد و مرتبا اجداد و مادر و پدر «ناصر » نامي را در گور مي لرزاند .پرستار كمكش كرد تا بلند شود و خانم مسني هم پيشش رفت و دلداري اش داد. موضوع اين بود كه اين خانم دوباره باردار شده بود و اين چيزي بود كه اصلا نمي خواست و شوهرش ناصر هم از آن مرداني بود كه هرگز با سقط جنين موافقت نمي كرد و…
گريه دوم آن روز آزمايشگاه مربوط به بغض چندين ساله دوست من بود كه آخرين اميدش براي داشتن فرزند هم به باد رفت .
در راه برگشت به خانه به بچه هايي فكر مي كردم كه بدون اينكه كسي بخواهد، به دنيا مي آيند و بچه هايي كه با سالها انتظار و معالجه ، هرگز بدنيا نمي آيند ….
تنها راه ارتباطي با آنها گوشي تلفني بود كه بايد بر مي داشتي تا صداي خسته شان را بشنوي ! و تصويرشان را از پشت شيشه و در ميان دستگاهها و سيمهايي كه به آنها وصل است ، نظاره گر باشي !
بعضي ها شان پرده آن شيشه را هم كشيده بودند كه هيچ نبينند . نمي دانم چون ملاقاتي نداشتند ناراحت بودند و يا چون از ديدن چشمهايي كه با حلقه اي از اشك به آنها خيره مي شود خسته شده بودند ، اينكار را كرده بودند !
ديروز در بخش پيوند مغز استخوان بيمارستان شريعتي بودم براي ديدن عزيزي كه در يكي از آن آكواريوم ها با لبخندي به استقبالت مي آمد و هيچ نمي خواست ! نه گل ! نه شيريني ! نه كمپوت ! هيچ ! فقط دعا براي زندگي اش !و حالش آنقدر بد بود كه چند نفر از ملاقات كنندگان بيهوش شدند و برخي ديگر به كناري رفته و مي گريستند ! راهرو بسيار شلوغ بود و من براي فرار از شلوغي گشتي در بخشها زدم !
بخش كودكان كه بسيار سوت و كور بود توجهم را جلب كرد ! روي ديوارها را پوسترهاي كارتوني و رنگارنگ پوشانده بود و داخل آكواريومها يك مادر بود و يك كودك ! كودكاني كه ديگر نه مويي بر چهره داشتند و نه رنگ و رويي ! و مادراني كه با نگاههايي بي فروغ و خسته به چشمهايت زل ميزدند ! نميدانم كه چندين ماه و يا حتي سال درآنجا بودن اين بلا را سر چشمها مي آورد و يا غم كودكت كه حاضري آن همه آمپول را به تو بزنند ولي به او نه !
نگاههاي مادران بدجوري ميخكوبم مي كرد و انگار دستي گلويم را سخت مي فشرد !
اين آكواريوم ها را هرگز فراموش نخواهم كرد !!!
كودك هميشه مي تونه سه چيز رو به آدم بزرگ ياد بده :
بي دليل شاد بودن
اعلام خواسته هاي خويش با تمام قوا
هميشه مشغول كاري بودن
آخرين نظرات