تصويرگر كتاب كودكي كه نقاشي نمي دانست

وقتي بچه بوديم و مي پرسيدند اگر بزرگ شدي مي خواي چيكاره بشي ؟ همه مي گفتند دكتر يا معلم و پسرها هم جواب مي دادند مهندس ويا خلبان . شايد هنوز هم خيلي از ما اين شغلها را بهترين بدانيم ولي من از اول دلم مي خواست تصويرگر كتاب كودك بشوم . ولي هيچ وقت از نقاشي خوشم نميآمد . براي همين فراموشش كردم . ولي هنوز هم ، وفتي تصويرهاي خاصي را ميبينم در ذهنم برايشان داستان مي سازم . همه اينها را گفتم كه بگويم چند روز پيش خيلي اتفاقي تصوير زير را در يك سايت خارجي پيدا كردم و يكدفعه احساس كردم اگر مي خواستم براي آن تيتر بزنم چيزي نمي توانستم بگويم بجز :

تصويري از كابوسهاي كودكي ام

شرمگين از گناهي نكرده !

لطافت خنده ها و چشمان باراني ات را ديدم

هرگز به محبتت پشت نكرده ام كه دوباره

بازگردم…

حالا تنها صداي سكوت را مي شنوم و با دهاني بسته فرياد مي كشم

و بي اشك مي گريم

در شبهاي بي ستاره ، هق هق گريه هايم را نشنيدي؟!…

من كنار توهستم

در قطره هاي باران

در تمام ژاله هاي سحر گاهي بر برگ گل

بر پيشاني شرمگين از گناهي نكرده

من همين جا هستم .

تو فقط چشمهاي خواب آلودت را بگشا

من

همه پنجره ها را خواهم گشود ./

مهرنوش محتشمي 

كابوس خيس خيس خيس!

سايه اي دور و مبهم ، كشيده شده بر سنگفرش خيس خيابان ، كه هر لحظه دورتر مي شود .

كوله پشتي كهنه سرباز

  روي نيمكت چوبي كنار ديوار، جامانده .

من مي لرزم . خيس خيس شده ام .

صداي زوزه باد مي آيد و رقص وحشي برگهايي كه خود را رها كرده اند .

پنجره اي مي شكند و فرو مي ريزد .

…

از جامي پرم . تمام ملافه و لباسهايم خيس است و دندانهايم از سرما به هم مي خورد .

باز هم يادش رفته كه پنجره ها را ببندد.

لباسهايم را عوض مي كنم و ملافه ها را نو و قفل در و پنجره ها را محكم .

دوباره دراز مي كشم . ديگر خواب نيستم ولي هنوز

صداي درهايي مي آيد كه بسته مي شوند …

و قدمهايي كه به من نزديك و نزديك تر …

مهرنوش ./

هدايتم كردي به بينهايت غم !

خواندمت

تو را بارها و بارها از ميان هياهوي بسيار و بي حاصل اين شهر پراز نيرنگ خواندم .

گفتمت بگذار كوله بار خستگي و اجبار را . و دعوتت كردم : سوي كلبه صميمي و ساده دل من بيا ، سرت را روي دامن پر از شكوفه و لبخند خاطرات من بگذار و براي هميشه بمان . بمان تا قرار با دل بيقرارم آشتي كند ، تا سرمست مهر پايكوبي كنم ، بمان تا من نيز اندكي بيشتر زنده بمانم .

اما تو ، مثل هميشه سرد و ساكت و خموش و پر از ابهام به نقطه اي دور خيره بودي .  انگار من مثل يكي از عروسكهاي دخترت خريده شده بودم براي اوقات تنهايي. گويي مرا نمي ديدي و هرگز باورم نداشتي . حتي خداحافظي دردآلودم را نشنيدي و برايم دستي تكان ندادي .تو حريم عاطفه را شكستي و مرا به بينهايت غم رهنمون كردي .

مرا از روشنايي ها جدا كردي با همان پوزخند هميشگي و چشماني كه ديگر زيبا نبود ./

مهرنوش محتشمي

فكر مي كنيد يك انسان چقدر طاقت دارد ؟

بعد از تحمل چند روز بيماري و ضعف ، ديروز صبح تازه از رختخواب بلند شدم . ميز صبحانه را چيدم و خواستم هنگام صرف صبحانه اخبار صبحگاهي را گوش دهم . به محض گذاشتن اولين لقمه در دهانم در صفحه تلويزيون چند مرد را ديدم كه همزمان دار زده شدند و جسدهايشان در هوا تكان مي خورد .

تلويزيون را خاموش كردم و كامپيوتر را روشن . اخبار آنجا هم دست كمي نداشت . انواع اخبار تجاوزها و قتل هاي ناموسي و زناي محارم و شايعاتي درباره ارتباط زني به نام كامليا انتخابي فرد با علي دايي . نمي دانم چرا ما انسانهايي را كه موفق هستند را مي خواهيم به نحوي به افتضاح بكشيم . حتي وبلاگها هم پر بودند از اين حرفها .

مطلبي گذاشتم و سعي كردم سرم را با ديدن عكسهاي گوناگون سرگرم كنم ولي از قضا برخوردم به مجموعه روس/پي كاوه گلستان كه از شهر نو تهران قديم بود . رنج و وحشت را مي شد در چشم تمام آن زنها ديد . كامپيوتر را هم خاموش كردم .

چند تا تلفن زدم . حال مادربزرگم همچنان وخيم بود . دوستنم از تلاش منصرف شده و مي خواست توافقي هم كه شده از شوهرش جدا شود . يكسال دوندگي كرده بود و 5 ميليون خرج وكيل ولي حالا حاضر بود پولي دستي هم بدهد و خلاص شود. ديگر ظهر شده بود اما ميلي براي غذا خوردن نداشتم . چند ساعتي خوابيدم و با دندان درد بيدار شدم . يك هفته بود كه دندان عقلم را كشيده بودم ولي هنوز درد مي كرد. شب خواستيم برويم بيرون و كمي حال و هوا عوض كنيم . اما به جاي ديدن مغازه ها و مردم در رفت و آمد ، ماشينهاي ارشاد و افسران پليسي را مي ديديم كه خودشان خيره به مردم نگاه مي كردند تا به آنها تذكر دهند . نمي دانم چه قانوني نگاه دل سير آنها را به نامحرمان مجاز دانسته و نگاه بقيه را حرام . حالم گرفته شد .

زود برگشتيم خانه . با دربازكن داشتم قوطي كنسرو را باز مي كردم كه دوباره صحنه اعدام را ديدم و دستم را بريدم . الان يك دستي تايپ مي كنم !

اواخر شب بود كه همسرم براي تنوع چند تا كليپ كه دانلود كرده بود را بايم گذاشت . محسن چاووشي و كليپي كه هوادارانش برايش ساخته بودند . شعر : مگه بت نگفته بودم    بي تو زندگي من تيره و تاره    بعد تو طناب داره   

در دقيقه اول كليپ پس از تصوير بيابان و حلقه داري كه سايه اش روي زمين بود ، كسي با تيغ رگ دستش را زد و خون به همه جا پاشيد و بعد صحنه جان دادن يك انسان و طناب دار و ….

ساعت 2 نيمه شب بود . من با چشماني كاملا باز به سقف خيره ده بودم . خوابم نمي برد . با خودم فكر مي كردم يه آدم مگه چقد طاقت داره ؟