امسال در سریالهای ماه رمضان ، رضا عطاران در طنزی اجتماعی به سراغ دو مسئله به نوعی تابو و ممنوعه رفته است یعنی مرگ و مرده پرستی ایرانی و اعتیاد و ابعاد مختلفش ( از نگاهی جدید و زاویه ای تازه )و بخصوص تاثیر آن بر روی کودکان!

تا به حال فکر نمی کنم کسی اینقدر جدی و عمیق به مرده پرستی ایرانیها و مراسم عزاداری و رسم هایش پرداخته باشد و با اموات در این قالب شوخی کرده باشد و دورویی و تظاهر های مراسم ختم را به نقد نشسته باشد

ویژگی خاصی که این سریال دارد این است که هم می شود به آن خندید و هم گریست . من خودم وقتی دختر بچه کوچک و باهوش را میبینم که چقدر هم پدرش را دوست دارد و یک قربانی بی گناه و خاموش اعتیاد است گریه ام می گیرد و وقتی علی صادقی ادای نانواها را در می آورد و خودش را بی جهت تکان می دهد ، می خندم .

خلاصه امسال ماه رمضان با بزنگاهی از گریه و خنده همراه است .

در همین رابطه اینجا را هم بخوانید.