مي تواني هيچ كاري نكني

مي تواني پنجره را نديده بگيري

مثل همان وقتها كه نبود

و تو هر روز كارهاي خانه ات را مي كردي و سركارت حاضر ميشدي و درسهايت را مي خواندي و …

اما اين حضور لعنتي اش

و فكر اينكه چيزي هست كه منتظر توست

صبورانه انتظار مي كشد تا تو بزرگ شوي و با خودت كنار بيايي و روي همه موانعي كه براي خودت ساخته اي پا بگذاري و

لمسش كني

حضورش كلافه ات مي كند

و فكر آن پنجره نمي گذارد كه راحت باشي و سر صبر به مثله كردن خودت بپردازي

آن پنجره لعنتي…