من خرافاتي نيستم و مراسم علم كشي اصلا خرافه نيست بلكه يك آئين كهن ايراني است كه بعد از ورود اسلام به ايران و آميخته شدنش با سنتهاي بومي و ميهني با كمي تغييرتداوم يافت و باقي ماند و از ديدگاه مردم شناسي جايگاه خيلي خاصي دارد .

درباره علم تحقيقات زيادي شده و نظريات زيادي هم وجود دارد ولي معتبرترين آنها قدمت علم را به زمان زرتشت نسبت مي دهد كه درواقع شكل علامت را همراه با آدمي كه زير آن ايستاده و دستهايش را به طرفين باز كرده مانند تصوير اهورامزداي بالدار مي داند و در واقع انسان زير علم تبديل به انسان بالدار مي شود . در آن زمان نه براي امام حسين بلكه در عزاي مرگ سياوش علم بلند مي كردند و آنرا سووشون نيز مي گفتند . حتي حيوانات روي علم هر كدام معناي خاص خود را دارد و نماد يك چيز است مثلا اژدهايي كه روي اكثر علمها ديده مي شود نماد خشكسالي و مبارزه با آن است و همچنين ساير حيوانات هر كدام نماد خاصي هستند و چون از پستهاي بلند بيزارم توضيح بيشتري نمي دهم و فقط مي گويم كه خود مراسم علم كشي آداب و آئيني دارد كه آن نيز از ديدگاه مردم شناختي حائز اهميت فراوان است و روي آن مطالعه شده است .

پس به من حق بدهيد كه جاي خالي علم را احساس كنم و آنرا دوست داشته باشم !