تراوشات خاکستری

نشسته ام و کاغذهایم را خط خطی می کنم :

سلام مرا با تو پایانی نیست

که تو آغاز و پایان هر کلامم هستی

زیادی ادبی شد . خوشم نمیاید:

تفنگت را رو به من نشانه نرو . قلب من از اندوه گنجشکی ترک می خورد .

ساچمه ها برایم زیادی هولناکند

و گنجشکی می کشم و برکه آبی

هیچ وقت گنجشکهایم را بدون آب نمی گذارم . یا کنار حوضند و یا چشمه .

بی دانه می توان بود ولی بی آب نه !

دوبار سر خط بر می گردم:

بچه که بودم از آسمون بارون می اومد. همیشه صورتمو رو به ابرها می گرفتم و از خیس شدنش لذت می بردم . بزرگ که شدم صورت خیس از گریمو توی بالش پنهون می کردم یا همیشه توی حموم خونمون گریه می کردم تا مبادا کسی اشکامو ببینه و بفهمه چی تو دلم می گذره

خودکارم دیگر روی کاغذ خیس از خط خطی ها نمی نویسد

…

مهرنوش محتشمی

پاییز1388

سرخوشانه

تازه با هم آشنا شدیم . از اون دخترایه که باهاشون راحتم .  معمولا توی جمله اول آشنایی  دخترها از وضعیت تاهل همدیگه می پرسن و سن . فهمیدم که دو سال از من بزرگتره و مجرد .

نوع کارمون ایجاب می کنه که با هم زیاد در تماس باشیم . دختر آرومیه . برعکس من که از سر و کول همه بالا میرم و هر وقت که می رم رادیو ، سراغ همه کسائی که می شناختم میرم و باهاشون احوالپرسی می کنم ، اون خیلی آروم و ساکته و فقط به کار فکر می کنه و خیلی هم به خودش سخت میگیره .

دیروز که با هم بودیم بعد از چند جلسه مشاهدات رفتارهای من ، خیلی با احتیاط از من پرسید :

مهرنوش ! مطمئنی که متاهلی ؟

چطور مگه ؟-

آخه من تا حالا زن متاهل اینجوری ندیدم . حتما تازه عروسی . آره ؟-

میگم نه بابا ! من سابقه ؟ سال زندگی مشترک دارم-

چشماش گرد شده و میگه خوش به حالت که اینقدر خوشی .

می گم فهمیدم که اگر خوش نباشم از دست خودم رفته و تاوانشو خودم می دم نه کس دیگه

برای اولین بار از ته دل می خنده و میبینم که با خنده چقدر همه زیباتر میشن

منم باهاش می خندم

خدایا شکرت !

مگر می شود اینهمه منتظرت باشم و نیایی ؟…شماره دو

زندگی با عشق

يكي بود يكي نبود مردي بود كه زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود .وقتي مرد همه مي گفتند به بهشت رفته است .آدم مهرباني مثل او حتما به بهشت مي رفت.

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي كيفيت فرا گير نرسيده بود.استقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.دختري كه بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به ليست انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به دوزخ فرستاد.

در دوزخ هيچ كس از آدم دعوت نامه يا كارت شناسايي نمي خواهد هر كس به آنجا برسد مي تواند وارد شود .مرد وارد شد و آنجا ماند.

چند روز بعد ابليس با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه ي پطرس قديس را گرفت:

اين كار شما تروريسم خالص است!

پطرس كه نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد چه شده؟ابليس كه از خشم قرمز شده بود گفت:آن مرد را به دوزخ فرستاده ايد و آمده و كار و زندگي ما را به هم زده.

از وقتي كه رسيده نشسته و به حرفهاي ديگران گوش مي دهد…در چشم هايشان نگاه مي كند…به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند در دوزخ با هم گفت و گو مي كنند…هم را در آغوش مي كشند و مي بوسند.دوزخ جاي اين كارها نيست!! لطفا اين مرد را پس بگيريد!!

وقتي رامش قصه اش را تمام كرد با مهرباني به من نگريست و گفت:

((با چنان عشقي زندگي كن كه حتي اگر بنا به تصادف به دوزخ افتادي… خود شيطان تو را به بهشت باز گرداند))

فرشته ای دیگر

قبلا درباره فرشته های بین راهی نوشته بودم . اینکه آدمهایی در راهت قرار می گیرند و گاهی فقط به اندازه گپی نیم ساعته در زندگی ات هستند اما تاثیرشان آنقدر عمیق است که مدتها فکرت را درگیر می کند و اثر حضورشان با گذشت زمان پررنگ تر می شود . آنها می آیند که با کلامی هدایتت کنند و نقطه های تاریک را به تو گوشزد کنند و هوشیارت کنند و با نگاهی مشتاق تو را در راهی که برگزیدی حمایت کنند.

در کار جدیدم انتظار دیدن این فرشته ها را داشتم و چند روز پیش یکی از بهترینها برایم ظاهر شد و من مطمئن شدم که هنوز وجود دارند

پسرک

پسرک تنها

پسرک لبریز
می رود تا که بیابد معنا

همه جا پر شده از عشق و دروغ
همه کس ها ناکس ، همه پر از ابهام

می رود سوی دیاری که نسیمی دارد
می رود در پی یاری که وفایی دارد

پسرک خسته
پسرک تشنه
می رود تا ته ادراک فضا
می شود پر ز عبور اشیا
در پی فهم روابط هر دم
می زند چنگ به بادی، در دم

پسرک پس مانده
پسرک وا زده از هر احساس
می رود با ذهنی پر آشوب

زده در زندگی اش ترفندی
می دود در پی هر لبخندی

تا ببیند نوری
تا بیابد شوقی
تا فشاند عشقی

همچنان می گردد
همچنان می کاود

در پی روحی است که بکارت دارد
ولی افسوس که هر چه هستند
همه روزی به کسی دل بستند!

حاصل این همه گشتن ها شد :
پسرک تنها بود
غم دنیا دوشش
چشمهایش باران.

از میان همه شور و هیاهوی حیات
در مسیری دیگر
با نوایی دیگر

شاید که خدا گونه قدم می زند او …

“مهرنوش محتشمی”

1382

لذت عاشق بودن… شماره سه

من روبات نیستم !

گاهی وقتا حرف نمی زنی که درد و دل کرده باشی یا طلب کمک بکنی ویا دنبال حل مسئله ای باشی …گاهی وقتا حرف می زنی که فقط خالی بشی . بگی و خلاص بشی از اینکه هی اون موضوع رو پیش خودت مرور کنی . هی دوباره و دوباره تو ذهنت بیاد . میگی و میریزه بیرون . حالا اگر این حرف روی دلت سنگینی کنه که بدتر میشه چون هر چی می گذره به وزنش اضافه میشه و شاخ و برگ پیدا می کنه و …

…

من سکوت کردم . قدم زدم . نفس های عمیق کشیدم و هوای سردو دلچسب پاییزی رو فرو بردم و سعی کردم آروم بشم و فراموش کنم . اما یه جایی از ذهنم گیر کرده  .شاید اصلا کلیت ماجرا هیچ اهمیتی نداشته باشه و هیچ جای زندگی من نباشه ولی من روبات که نیستم که بتونم خودم رو بدون احساسات اینجوری برنامه ریزی کنم .

نمی تونم ! نیاز دارم بگم حتی اگر شکل غر زدن بگیره یا حتی تکراری باشه . دلم می خواد بگم و خلاص بشم .

به حرفام گوش میکنی ؟

تو قلبت کی عزیزتر شده از من ؟…شماره دو

از وقتی رفتی

از وقتی رفتی هیچ خبر تازه ای نشده

گلدانها هنوز گل می دهند

کبوترها روی تخمهایشان می نشینند

بوته های شمشادها بلندتر می شوند

و خورشید سر ساعت همیشگی اش طلوع و غروب می کند

هیچ خبر تازه ای نیست

فقط

حالم را نپرس

حالی که دارم را ، خدا نصیب گرگ بیابان هم نکند!

مهرنوش

1388/8/24