وقتی به طور کامل و بدون هیچ شکی به کسی اعتماد کنی ،در انتها یکی از این دو چیز را خواهی داشت :
«بهترین دوست» در زندگی و یا «دردناک ترین درس » زندگی
می دانی
یک وقت هایی باید
روی یک تکه کاغذ بنویسی
تـعطیــل است
و بچسبانی پشت شیشه ی افـکارت
باید به خودت استراحت بدهی
دراز بکشی
دست هایت را زیر سرت بگذاری
به آسمان خیره شوی
و بی خیال ســوت بزنی
در دلـت بخنــدی به تمام افـکاری که
پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند
آن وقت با خودت بگویـی
بگذار منتـظـر بمانند !
خود را شبی در آینه دیدم ، دلم گرفت
از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت
از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی
بالاتر از خودم نپریدم ، دلم گرفت
از اینکه با تمام پس انداز عمر خود
حتی ستاره ای نخریدم ، دلم گرفت
کم کم به سطح آینه ام برف می نشست
دستی بر آن سپید کشیدم ، دلم گرفت
دنبال کودکی که در آن سوی برف بود
رفتم ولی به او نرسیدم ، دلم گرفت
نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد
من هیچ خانه ای نکشیدم ، دلم گرفت
شاعر کنار جو گذر عمر دید و من
خود را شبی در آینه دیدم ، دلم گرفت
جاده ها به جایی نمیروند
وگرنه مسافران
به خانه هایشان باز نمیگشتند..
فکر کن!
به بارانی که از پیراهنت می گذرد
از پوستت می گذرد
و از درون
تو را غرق میکند
حالا
تو مرد خسته ای هستی که کم کم بیشتر می شود
..
تو را چون میدانی از مینهای خنثی نشده
بغل میکنم
حالا می توانید یک دقیقه سکوت کنید !
«گروس عبدالملکیان»
آخرين نظرات